سر خوش ز سبوی غم پنهانی خویشم               چون زلف تو سرگرم پریشانی خویشم

در بزم وصال تو،نگریم ز کم و بیش                       چون آینه خو کرده به حیرانی خویشم

لب باز نکردم به خروشی و فغانی                        من محرم راز دل طوفانی خویشم

یک چند پشیمان شدم از رندی و مستی              عمریست پشیمان ز پشیمانی خویشم

از شوق شکر خند لبش، جان سپردم                   شرمنده جانان ز گران جانی خویشم

بشکسته تر از خویش ندیدم به همه عمر              افسرده دل از خویشم و زندانی خویشم

هر چند امین، بسته دنیا نیم اما                          دل بسته یاران خراسانی خویشم